การพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพาด้วยแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัล
บทวิเคราะห์งานวิจัย
งานวิจัยนี้มุ่งพัฒนาชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพา โดยใช้เทคนิคที่ง่ายกว่าและปลอดภัยกว่าวิธีการเดิมที่ใช้กระดาษ picrate การใช้กระดาษ picrate นั้นมีข้อจำกัดหลายประการ อาทิ การไวต่ออุณหภูมิและแสง ความยุ่งยากในการเปรียบเทียบปริมาณไซยาไนด์ และความจำเป็นต้องใช้ห้องปฏิบัติการและเครื่องมือเฉพาะทาง งานวิจัยนี้จึงเสนอทางเลือกที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่ง โดยการนำแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัลมาใช้ในการวิเคราะห์ ซึ่งช่วยลดความซับซ้อน เพิ่มความสะดวกในการใช้งาน และลดความเสี่ยงจากการใช้สารเคมีอันตราย
ขั้นตอนการวิจัยเริ่มต้นด้วยการศึกษาสภาวะการทดสอบที่เหมาะสม ซึ่งพบว่าการบ่มตัวอย่างมันสำปะหลังน้ำหนัก 0.1 กรัม ที่ pH 8 เป็นเวลา 16 ชั่วโมง ให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด จากนั้น ผู้วิจัยได้นำข้อมูลจากการทดสอบตัวอย่างมันสำปะหลังพ่อแม่พันธุ์จำนวน 177 ตัวอย่าง มาสร้างสมการการทำนายปริมาณไซยาไนด์โดยใช้เทคนิค partial least squares regression (PLS) โดยใช้ค่าสีที่ได้จากเครื่องวัดสีและภาพถ่ายจากโทรศัพท์มือถือเป็นตัวแปร ผลการวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าสมการที่พัฒนาขึ้นมีความแม่นยำสูง สามารถวิเคราะห์ปริมาณไซยาไนด์ได้อย่างมีประสิทธิภาพในช่วง 0-10 µg HCN (0-100 mg HCN/kg (น้ำหนักสด)) และมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (r2) ≥ 0.9 ซึ่งบ่งชี้ถึงความแม่นยำและความน่าเชื่อถือของวิธีการนี้
ความสำเร็จของงานวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพในการนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการตรวจสอบคุณภาพมันสำปะหลังสำหรับการบริโภค หรือในกระบวนการคัดเลือกและปรับปรุงพันธุ์มันสำปะหลังให้ได้สายพันธุ์ที่มีปริมาณไซยาไนด์ต่ำ การใช้เทคโนโลยีภาพถ่ายดิจิทัลยังช่วยเพิ่มความสะดวกในการวิเคราะห์ ลดความจำเป็นในการพึ่งพาห้องปฏิบัติการ และช่วยให้การตรวจสอบคุณภาพสามารถดำเนินการได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ แม้ในพื้นที่ห่างไกลหรือที่มีทรัพยากรจำกัดก็ตาม นอกจากนี้ การลดการใช้สารเคมีอันตรายยังช่วยเพิ่มความปลอดภัยให้กับผู้ปฏิบัติงานอีกด้วย อย่างไรก็ตาม การนำวิธีการนี้ไปใช้จริงอาจต้องมีการพิจารณาถึงความเหมาะสมและความแม่นยำเพิ่มเติม อาจต้องมีการปรับปรุงสมการการทำนายให้เหมาะสมกับแต่ละสายพันธุ์หรือสภาพแวดล้อม และการสร้างมาตรฐานในการใช้งานเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เชื่อถือได้ การศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับความคงทนของแผ่นเทียบสีและความแม่นยำของการวิเคราะห์ในสภาพแวดล้อมต่างๆ ก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน
งานวิจัยนี้เหมาะกับอุตสาหกรรมใด
งานวิจัยนี้เหมาะกับอุตสาหกรรมเกษตรกรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมมันสำปะหลัง เนื่องจากช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการตรวจสอบคุณภาพมันสำปะหลัง ลดเวลาและต้นทุนในการวิเคราะห์ และช่วยให้เกษตรกรสามารถตรวจสอบระดับไซยาไนด์ในมันสำปะหลังได้ด้วยตนเอง นอกจากนี้ ยังเหมาะกับอุตสาหกรรมอาหารแปรรูปที่ใช้มันสำปะหลังเป็นวัตถุดิบ เพราะช่วยควบคุมคุณภาพวัตถุดิบให้ได้มาตรฐาน และช่วยลดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยของผู้บริโภค อุตสาหกรรมการปรับปรุงพันธุ์พืชก็สามารถนำงานวิจัยนี้ไปใช้ในการคัดเลือกพันธุ์มันสำปะหลังที่มีปริมาณไซยาไนด์ต่ำได้อย่างมีประสิทธิภาพ ช่วยลดเวลาและต้นทุนในการคัดเลือกพันธุ์ และช่วยให้ได้พันธุ์มันสำปะหลังที่มีคุณภาพสูงขึ้น การวิเคราะห์ปริมาณไซยาไนด์อย่างรวดเร็วและง่ายดายจะช่วยสนับสนุนการตัดสินใจทางธุรกิจและการวางแผนการผลิตได้ดียิ่งขึ้น
งานวิจัยนี้เหมาะกับอาชีพใด
งานวิจัยนี้เหมาะกับนักวิชาการด้านเกษตรกรรม นักวิทยาศาสตร์ด้านอาหาร นักวิจัยด้านการปรับปรุงพันธุ์พืช เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพอาหาร และเกษตรกรผู้ปลูกมันสำปะหลัง นักวิชาการสามารถนำวิธีการนี้ไปประยุกต์ใช้ในการวิจัยและพัฒนาเทคนิคการวิเคราะห์เพิ่มเติม นักวิทยาศาสตร์ด้านอาหารสามารถนำไปใช้ในการควบคุมคุณภาพวัตถุดิบ นักวิจัยด้านการปรับปรุงพันธุ์พืชใช้ในการคัดเลือกสายพันธุ์ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพอาหารใช้ในการตรวจสอบคุณภาพผลิตภัณฑ์ และเกษตรกรใช้ในการตรวจสอบคุณภาพมันสำปะหลังของตนเอง ความง่ายในการใช้งานและความสามารถในการพกพาทำให้วิธีการนี้เป็นประโยชน์อย่างมากต่อบุคคลเหล่านี้ โดยเฉพาะเกษตรกร ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาสามารถตรวจสอบคุณภาพมันสำปะหลังได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาห้องปฏิบัติการหรือบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง
| รหัสโครงการ : | 173424 |
| หัวหน้าโครงการ : | นางสาวกฤตยา เพชรผึ้ง |
| ปีงบประมาณ : | 2565 |
| หน่วยงาน : | มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ |
| สาขาวิจัย : | กลุ่มข้อมูลด้านเกษตรศาสตร์ |
| ประเภทโครงการ : | โครงการเดี่ยว |
| สถานะ : | ปิดโครงการ |
| คำสำคัญ : | |
| วัตถุประสงค์ : | เพื่อพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังและผลิตภัณฑ์ด้วยแผ่นเทียบสีและด้วยภาพถ่ายดิจิทัล |
นางสาวกฤตยา เพชรผึ้ง. (2565). การพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพาด้วยแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัล. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพมหานคร, นครราชสีมา, ระยอง.
นางสาวกฤตยา เพชรผึ้ง. 2565. "การพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพาด้วยแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัล". มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพมหานคร, นครราชสีมา, ระยอง.
นางสาวกฤตยา เพชรผึ้ง. "การพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพาด้วยแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัล". มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2565. กรุงเทพมหานคร, นครราชสีมา, ระยอง.
นางสาวกฤตยา เพชรผึ้ง. การพัฒนาวิธีการตรวจวัดและชุดทดสอบปริมาณไซยาไนด์ในมันสำปะหลังแบบพกพาด้วยแผ่นเทียบสีและภาพถ่ายดิจิทัล. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์; 2565. กรุงเทพมหานคร, นครราชสีมา, ระยอง.