เครือข่ายการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อสำหรับการสัญจรอัจฉริยะและการสื่อสารระดับภูมิภาคด้วยการประดิษฐ์ต้นทุนต่ำ
บทวิเคราะห์งานวิจัย
งานวิจัยนี้มุ่งพัฒนาเทคโนโลยีการตรวจจับและแจ้งเตือนอุบัติเหตุบนท้องถนนโดยใช้ระบบเรดาร์คลื่นมิลลิเมตร (FMCW) ร่วมกับเครือข่ายการเข้าถึงแบบไร้รอยต่อทางวิทยุและแสง และปัญญาประดิษฐ์ จุดเด่นของงานวิจัยนี้คือการเน้นการตรวจจับในจุดอับสายตาและการประเมินความเสี่ยงอุบัติเหตุแบบเรียลไทม์ ซึ่งต่างจากระบบเดิมๆ ที่อาจอาศัยเพียงกล้องหรือเซ็นเซอร์แบบจำกัด การใช้เรดาร์ FMCW ช่วยให้สามารถตรวจจับยานพาหนะและคนเดินเท้าได้แม้ในสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวย เช่น ฝนตกหรือหมอกลงจัด และยังสามารถวัดความเร็วของยานพาหนะได้อย่างแม่นยำ ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญในการประเมินความเสี่ยงของการเกิดอุบัติเหตุ
กระบวนการวิจัยครอบคลุมทั้งการพัฒนาฮาร์ดแวร์ คือ ระบบเรดาร์และระบบสื่อสาร และการพัฒนาซอฟต์แวร์ คือ อัลกอริทึมการประมวลผลสัญญาณ การวิเคราะห์ข้อมูล และการสร้างแบบจำลองการประเมินความเสี่ยง การทดสอบในห้องปฏิบัติการและภาคสนามช่วยให้มั่นใจได้ว่าระบบทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเปรียบเทียบข้อมูลจากเรดาร์กับภาพจากกล้องช่วยตรวจสอบความถูกต้องของการตรวจจับ และการจำลองสถานการณ์อุบัติเหตุต่างๆ ช่วยในการพัฒนาอัลกอริทึมให้มีความแม่นยำยิ่งขึ้น
การจำแนกประเภทสถานการณ์ความเสี่ยงอุบัติเหตุตามความเร็วของคนเดินเท้าและยานพาหนะเป็นแนวทางที่ดีในการพัฒนาแบบจำลองการประเมินความเสี่ยง ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการออกแบบมาตรการป้องกันอุบัติเหตุได้อย่างตรงจุด การพัฒนา Surrogate Safety Measure (SSM) เป็นตัวชี้วัดสำคัญที่สะท้อนความเสี่ยง และช่วยในการประเมินประสิทธิภาพของระบบ การทดสอบระบบส่งสัญญาณคลื่นมิลลิเมตรประจำที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถของระบบในการรองรับปริมาณข้อมูลขนาดใหญ่และทำงานได้ในสภาพอากาศต่างๆ การออกแบบและจำลองการทำงานของอุปกรณ์โฟโตนิกส์สำหรับการตรวจวัดที่เกี่ยวข้องกับยานพาหนะแสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ใช้ในงานวิจัยนี้
อย่างไรก็ตาม งานวิจัยนี้ยังสามารถพัฒนาต่อยอดได้อีกมาก เช่น การพัฒนาอัลกอริทึมให้มีความชาญฉลาดยิ่งขึ้นในการจำแนกประเภทยานพาหนะและคนเดินเท้า การพัฒนาอินเตอร์เฟสผู้ใช้ที่ใช้งานง่ายและเข้าใจได้ง่าย การเพิ่มความสามารถในการทำนายอุบัติเหตุล่วงหน้า และการบูรณาการระบบกับระบบจราจรอื่นๆ เช่น ระบบควบคุมสัญญาณไฟจราจร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการจราจร การศึกษาผลกระทบทางเศรษฐกิจและสังคมจากการนำระบบนี้ไปใช้ในทางปฏิบัติ เช่น การลดอุบัติเหตุ และการลดความแออัดของการจราจร ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจที่จะศึกษาเพิ่มเติม
งานวิจัยนี้เหมาะกับอุตสาหกรรมใด
งานวิจัยนี้เหมาะกับอุตสาหกรรมด้านการคมนาคมขนส่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมยานยนต์ เทคโนโลยีสารสนเทศ และอุตสาหกรรมการสื่อสาร เหตุผลคือ:
- อุตสาหกรรมยานยนต์: เทคโนโลยีนี้สามารถนำไปใช้ในการพัฒนาระบบช่วยเหลือผู้ขับขี่ (ADAS) ในยานพาหนะ เพื่อเพิ่มความปลอดภัยในการขับขี่ ลดอุบัติเหตุ และช่วยในการนำทาง
- อุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศ: งานวิจัยนี้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาอัลกอริทึม การประมวลผลสัญญาณ และระบบปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีหลักในอุตสาหกรรมนี้
- อุตสาหกรรมการสื่อสาร: ระบบสื่อสารไร้สายแบบประสิทธิภาพสูงมีความสำคัญในการส่งข้อมูลจากเซนเซอร์ไปยังศูนย์ควบคุม และการนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้กับโครงสร้างพื้นฐานด้านการสื่อสารจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของระบบ
งานวิจัยนี้เหมาะกับอาชีพใด
งานวิจัยนี้เหมาะกับผู้ที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญในด้านวิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ วิทยาการคอมพิวเตอร์ วิศวกรรมโยธา และวิศวกรรมขนส่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสาขาที่เกี่ยวข้องกับระบบฝังตัว การประมวลผลสัญญาณ ปัญญาประดิษฐ์ และระบบเครือข่ายไร้สาย อาชีพที่เกี่ยวข้อง ได้แก่:
- วิศวกรระบบฝังตัว: ออกแบบและพัฒนาระบบเรดาร์ และควบคุมการทำงานของระบบ
- วิศวกรประมวลผลสัญญาณ: พัฒนาอัลกอริทึมการประมวลผลสัญญาณจากเรดาร์ และวิเคราะห์ข้อมูล
- วิศวกรปัญญาประดิษฐ์: พัฒนาอัลกอริทึมการเรียนรู้ของเครื่อง และแบบจำลองการประเมินความเสี่ยง
- วิศวกรเครือข่าย: ออกแบบและพัฒนาระบบสื่อสารไร้สาย และจัดการการส่งข้อมูล
- นักวิทยาศาสตร์ข้อมูล: วิเคราะห์ข้อมูลจากเรดาร์ และสร้างแบบจำลองทางสถิติ
| รหัสโครงการ : | 183639 |
| หัวหน้าโครงการ : | รศ.ดร. อุกฤษฏ์ มั่นคง |
| ปีงบประมาณ : | 2566 |
| หน่วยงาน : | มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ |
| สาขาวิจัย : | กลุ่มข้อมูลด้านวิศวกรรมและเทคโนโลยี |
| ประเภทโครงการ : | โครงการเดี่ยว |
| สถานะ : | ปิดโครงการ |
| คำสำคัญ : | |
| วัตถุประสงค์ : | พัฒนาระบบเรดาร์เพื่อตรวจจับยานพาหนะและคนเดินเท้าในจุดอับสายตาหรือมีสิ่งกีดขวาง บนพื้นฐานเทคโนโลยีการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อ พัฒนาระบบอัจฉริยะเพื่อประเมินความเสี่ยงการเกิดอุบัติเหตุ เพื่อแจ้งเตือนให้ผู้ขับขี่ยานพาหนะและคนเดินเท้า |
รศ.ดร. อุกฤษฏ์ มั่นคง. (2566). เครือข่ายการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อสำหรับการสัญจรอัจฉริยะและการสื่อสารระดับภูมิภาคด้วยการประดิษฐ์ต้นทุนต่ำ. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ฉะเชิงเทรา, เชียงใหม่, ญี่ปุ่น, ฟิลิปปินส์.
รศ.ดร. อุกฤษฏ์ มั่นคง. 2566. "เครือข่ายการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อสำหรับการสัญจรอัจฉริยะและการสื่อสารระดับภูมิภาคด้วยการประดิษฐ์ต้นทุนต่ำ". มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ฉะเชิงเทรา, เชียงใหม่, ญี่ปุ่น, ฟิลิปปินส์.
รศ.ดร. อุกฤษฏ์ มั่นคง. "เครือข่ายการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อสำหรับการสัญจรอัจฉริยะและการสื่อสารระดับภูมิภาคด้วยการประดิษฐ์ต้นทุนต่ำ". มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2566. ฉะเชิงเทรา, เชียงใหม่, ญี่ปุ่น, ฟิลิปปินส์.
รศ.ดร. อุกฤษฏ์ มั่นคง. เครือข่ายการเข้าถึงทางวิทยุและแสงแบบไร้รอยต่อสำหรับการสัญจรอัจฉริยะและการสื่อสารระดับภูมิภาคด้วยการประดิษฐ์ต้นทุนต่ำ. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 2566. ฉะเชิงเทรา, เชียงใหม่, ญี่ปุ่น, ฟิลิปปินส์.